Communicatie in een huwelijk

Bijgewerkt op: 22 feb.

Een cliënt (75) merkte dat hij vergeetachtiger werd en sneller in paniek raakte over ‘kleine’ dingen. Hij voelde onrust. De momenten van paniek ontstonden ook vaak als hij ruzie kreeg met zijn partner.

Die conflicten leidden tot verwijdering. Hij trok zich dan gekwetst terug in zijn kamer, maar dat loste ook niets op. Dat patroon herhaalde zich vaker dan hem lief was. Hij voelde zich daar ongelukkig over. Hoe zou hij daar anders mee om kunnen gaan? Met die vraag kwam hij terecht bij Lijfkracht.

Toen ik met hem het mechanisme ontrafelde, werd hem duidelijk dat hij in de strijd met zijn partner zijn behoefte aan geborgenheid en harmonie zag verdampen. Die wilde hij veilig stellen door zijn ‘gelijk’ te willen halen. In de woordenstrijd escaleerde echter de verwijdering. Zijn vrouw wierp hem voor de voeten: ‘Ik ben je moeder niet!’ Zo kwam hij van de drup in de regen.


Ik nodige mijn cliënt uit het kind in hem op schoot te nemen; ik rolde een handdoek op en legde die in zijn armen. Met gesloten ogen koesterde hij het innerlijke kind. Hij mocht zich zo bewust worden van zijn behoefte aan veiligheid.

Vervolgens liet ik hem inzien dat hij die behoefte niet bij zijn vrouw moest neerleggen, maar deze zelf mocht gaan leren dragen. En dat leerde hij door de angst en het verdriet - die gepaard gaan bij het verlies van geborgenheid en veiligheid - toe te laten en ruimte te geven.


Na negen sessies doorzag mijn cliënt het patroon. Hij kon met meer afstand kijken naar zijn kindbehoefte, nam verantwoordelijkheid voor zijn gevoelens en raakte minder vaak verzeild in de escalatie en paniek.

97 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven