top of page

Van terugtrekken naar overgave

Bijgewerkt op: 12 mrt.

Hoe kun je ontspannen als je in je hoofd zit? Niet

Hoe kun je je verbinden als je in je hoofd zit? Niet.

Hoe kan liefde stromen als je in je hoofd zit? Niet. 



Wat is er nodig om je te kunnen openen, verbinden en het leven en de liefde door je heen te laten gaan?


Dit is voor velen een zoektocht. Ik meen dat er maar één weg is om uit de stand te geraken waarin je je terugtrekt in je hoofd. De meeste mensen hebben geleerd zich bewust terug te trekken, of ze proberen hun lijf en hun omgeving te controleren of ze gaan bevriezen. 


Omdat er gevaar dreigt - in de vorm van emotionele (vermeende) dreiging, mentale overbelasting of andere niet-reële dreiging - schermen ze zichzelf af. Dat hen doet vervreemden van het moment, hun lijf en hun aanwezigheid. Heel begrijpelijk, maar vaak onnodig.


Zo wordt zelfverlies de standaardhouding. Het gaat ten koste van de openheid, verbinding en vertrouwen, zowel met jezelf, als met anderen en het leven.


Hoe kun je opnieuw in een stand van ontspannen en overgave komen?


Er is maar één weg en dat is met je aandacht regelmatig naar binnen gaan. Vervolgens alles welkom heten wat van binnen je aandacht vraagt. Of het nu spanning is, pijn, onrust, ongemak, leegte, angst of verdriet … Blijf erbij, neem het waar - zonder oordeel of verwachting - en laat het er zijn.


Als je dat lang genoeg doet, zak je met je aandacht een laag dieper en omvat en omhels je de sensatie, waar je aanvankelijk van weg wilde gaan (omdat onrust, angst, ongemak, leegte nu eenmaal niet als aangenaam worden ervaren). 


Als je dat samen met iemand anders doet, wordt het effect krachtiger.


Mijn geliefde komt op bezoek. Wij beiden zitten in ons hoofd en al pratend op de bank lukt het maar niet om iets van zachtheid, verbinding en liefde te ervaren.


Totdat hij voorstelt om te gaan mediteren. We zetten de timer op twintig minuten. Samen gaan we onder een dekentje op de bank zitten. De eerste tien minuten is er bij hem onrust en bij mij spanning. We willen elkaar op afstand houden. Elkaar niet aanraken. Het is ongemakkelijk. ‘Hoe lang houden we dit vol?’ ‘Waarom doen we dit?’, zo malen de gedachten.


En ineens .. na een minuut of twaalf, gebeurt er iets bijzonders.


Ik voel een verlangen om dichter bij hem te zijn; in hem op te willen gaan. Het wordt rustiger in mij. De spanning verdwijnt. Ik zak in mijn lijf. En hij blijkbaar ook. We kruipen naar elkaar toe. Opwinding en verbinding nemen het over van de onrust en spanning. Vol ontroering omhelzen we elkaar. Het leven en de liefde stromen weer. 

95 weergaven0 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven

Commentaires


bottom of page